<!-- wp:paragraph {"align":"center","style":{"typography":{"fontSize":20},"color":{"background":"#dac5ac"}}} -->
<p class="has-text-align-center has-background" style="background-color:#dac5ac;font-size:20px"><strong>"พรสวรรค์"หรือจะสู้"พรแสวง"พัชรินทร์ ชีพชาญเดชใช้ความพยายามนำทางสู่ความสำเร็จ</strong></p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>คอลัมน์ : เปิดตัวทีมชาติ 2564</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>หลายคนอาจจะเข้าใจว่า นักกีฬาที่ประสบความสำเร็จ ก้าวสู่ระดับแชมเปี้ยน หรือ เป็นสุดยอดตำนานนักกีฬาระดับโลกได้นั้น จะต้องเป็นคนที่มี "พรสวรรค์" เท่านั้น<br>แต่จริงๆแล้ว "พรสวรรค์" เป็นเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งเท่านั้น เพราะหากขาดซึ่ง "พรแสวง" ไม่มีความขยัน หมั่นฝึกฝน ฝึกซ้อม เรียนรู้ พัฒนาฝีมือความสามารถของตัวเองก็ไม่สามารถนำพาไปสู่ความสำเร็จได้และก็มีนักกีฬาหลายคนที่เปลี่ยนจาก "พรแสวง" ให้กลายเป็น "พรสวรรค์" พาตัวเองก้าวสู่เป้าหมายและประสบความสำเร็จสมดังมุ่งหวัง เช่นเดียวกับ "อีฟ" พัชรินทร์ ชีพชาญเดช นักเทนนิสทีมชาติไทยวัย 27 ปีที่พิสูจน์คำกล่าวที่ว่า "พรสวรรค์หรือจะสู้พรแสวง" ได้อย่างดี</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"หนูเริ่มต้นจากการเล่นเทนนิสเพราะป๊าอยากให้เล่นกีฬา ในช่วงอายุ 9 ขวบก็ไปเล่นในสนามเทนนิสเทศบาลที่ขอนแก่น ที่เลือกเทนนิสก็เพราะตอนนั้นพี่บอล ภราดร กำลังดัง เด็กๆเล่นเทนนิสกันเยอะ แต่หนูก็ไปเล่นตามประสาเด็กๆ บ้านเรามีฐานะปานกลาง จึงไม่ได้จ้างโค้ชหรือเรียนเทนนิสจริงๆจังๆ อาศัยไปเล่นกับเพื่อนๆเท่านั้น"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>แต่การได้เข้าไปเล่นและสัมผัสกับกีฬาเทนนิสในครั้งนั้น ถ้าจะคิดว่าเป็น โชคชะตา ฟ้าลิขิตให้ พัชรินทร์ ต้องผูกพันธ์จนถึงขั้นยึดเป็นอาชีพในปัจจุบันนี้ก็คงไม่ผิดนัก เพราะแม้ก้าวแรกที่จับแร็กเกตลงสู่สนามเทนนิส พัชรินทร์ ยังไม่เคยมีความคิดที่จะจริงจังกับกีฬาชนิดนี้ และไม่มีความคิดที่จะเล่นเพื่อเป็นอาชีพ หรือ ติดทีมชาติ เนื่องจากฐานะทางบ้านไม่เอื้ออำนวยให้ต้องทุ่มเทกับการเล่นกีฬาชนิดนี้ได้เต็มที่ ไม่สามารถจ้างโค้ชที่เก่งๆมาสอน ไม่สามารถออกแข่งขันเพื่อหาประสบการณ์ได้อย่างต่อเนื่อง</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>ที่สำคัญหลังจบการเรียนระดับประถมศึกษาปีที่ 6 พัชรินทร์ ก็ต้องย้ายจากขอนแก่นไปอยู่กับแม่ที่ประเทศนอร์เว ในช่วง 5 ปีที่อยู่ต่างประเทศ การเล่นเทนนิสของเธอก็ยังทำได้ไม่เต็มที่ แม้จะยังมีซ้อมในคลับเทนนิสแถวบ้านพักอยู่บ้าง แต่ก็เป็นแค่การเล่นเพื่อออกกำลังกาย</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ พัชรินทร์ เริ่มวางเป้าหมายอยากจะเป็น "นักเทนนิสอาชีพ" ก็คือ การได้เห็นนักเทนนิสรุ่นพี่อย่าง ลักษิกา คำขำ, วรัชญา วงศ์เทียนชัย, นพวรรณ เลิศชีวกานต์, ณัฐนิดา หลวงแนม ลงซ้อมเทนนิสอยู่ที่สนามเทนนิสปิระมิด ความจริงจังในการฝึกซ้อม และ ชั้นเชิงในการเล่นดึงดูดความสนใจให้พัชรินทร์อยากที่จะเก่งได้แบบนั้นบ้าง</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"ช่วงซัมเมอร์หนูจะกลับเมืองไทยตลอดและในช่วงที่มาไทยหนูได้ไปซ้อมเทนนิสที่สนามปิระมิด ลาดกระบัง ก็ซ้อมกับครูนัน, ครูจุ๊บ และ ครูกุ้ง ได้เห็นพี่ลัก,พี่เพียซ, พี่นก และพี่ๆทีมชาติคนอื่นๆมาซ้อมที่นั่น ก็แอบมองดูพี่ๆเขาซ้อมตลอดเพราะพี่ๆเขาเก่ง ตีเทนนิสแล้วดูสนุก ทำให้หนูเริ่มคิดว่าทำอย่างไรถึงจะเก่งอย่างพี่ๆเขาบ้าง ซึ่งตอนนั้นโค้ชที่สอนหนูก็บอกว่าถ้าอยากเก่ง อยากติดทีมชาติก็ต้องมีอันดับโลก ต้องออกแข่งอาชีพเพื่อเก็บคะแนนสะสมโลก"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>พัชรินทร์ เก็บความคิดวาดฝันและเป้าหมายในใจลึกๆถึงการเป็นนักเทนนิสอาชีพไว้ในใจอยู่ถึง 5 ปี ทันทีที่เรียนจบระดับชั้นม.3 ที่นอร์เวแล้วเธอตัดสินใจในทันทีที่จะบอกแม่ว่า "อยากกลับเมืองไทย" เพื่อไล่ตามความฝันของตัวเอง</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"ที่ตัดสินใจไปบอกแม่ว่าอยากเป็นนักเทนนิสอาชีพ อยากกลับเมืองไทยก็เพราะว่า ถ้าอยู่นอร์เว โอกาสที่หนูจะเป็นนักเทนนิสอาชีพมีน้อยมาก แม้จะอยู่ยุโรปแต่ที่นอร์เวการแข่งขันอาชีพก็ไม่เยอะ ต้องไปแข่งที่อื่นซึ่งก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายสูง หนูก็คิดว่ากลับมาเมืองไทยน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีกว่า"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>การกลับมาประเทศไทยเพื่อเริ่มต้นการเป็นนักเทนนิสอาชีพในวัย 17 ปีของ พัชรินทร์ ถือว่าค่อนข้างช้ามาก เพราะเธอต้องมาใช้เวลาเริ่มต้นปูทางด้านกีฬาเทนนิสใหม่ทั้งหมด เริ่มต้นปรับเทคนิค ปรับเกมการเล่นเพื่อลงสู่สนามแข่งขันเทนนิสอาชีพ โดยไม่เคยผ่านประสบการณ์การแข่งขันระดับนานาชาติในระดับเยาวชนมาก่อน</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>ช่วงเริ่มต้นการก้าวสู่การเทิร์นโปรเป็นนักเทนนิสอาชีพของพัชรินทร์ ผู้ที่ไม่มีดีกรีไม่มีผลงานทั้งระดับประเทศและระดับนานาชาติ ถือเป็นการเริ่มต้นที่สุดจะท้าทาย และต้องใช้ความอดทนค่อนข้างสูง<br>"ตอนอายุ 18 ปีพยายามขอไวล์การ์ดลงแข่งรอบคัดเลือกเทนนิสอาชีพ และ สมัครลงแข่งขันทั้งๆที่ตัวเองไม่มีอันดับโลกอะไรเลย ไปสมัครไปเกาะโต๊ะรอแบบไม่รู้ว่าตัวเองจะได้เล่นหรือไม่อยู่หลายครั้ง จนที่สุดแล้วหนูก็ได้ไวล์การ์ดลงแข่ง ไอทีเอฟ โปรเซอร์กิต ราย การแรกในการแข่งขันที่พัทยา เป็นรายการระดับ 10,000 เหรียญสหรัฐ"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"ดีใจมากค่ะ และตอนนั้นหนูก็ใช้โอกาสที่ได้รับอย่างเต็มที่ หนูทำผลงานผ่านจากรอบคัดเลือกเข้าเมนดรอว์ถึงรอบที่สอง"<br>จากผลงานในรายการนั้นเหมือนเป็นการสร้างพลัง และสร้างขวัญกำลังใจให้ พัชรินทร์ มีความมุ่งมั่นมากยิ่งขึ้น ด้วยความเชื่อที่ว่า ตัวเองก็ทำได้</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>แต่ พัชรินทร์ ผู้ซึ่งผ่านการแข่งขันระดับนานาชาติมาน้อยมากๆ ทำให้ขาดซึ่ง "ประสบการณ์" ที่ผ่านมาเธอเล่นเทนนิสโดยใช้ความรู้สึกและฝีมือที่มีอยู่ล้วนๆในการลงแข่ง แต่เมื่อต้องออกสู่โลกกว้างได้ลงสนามแข่งขันเจอคู่แข่งที่หลากหลายมากขึ้น ความอ่อนด้อยเรื่องประสบการณ์ทำให้เธอจัดการกับปัญหาการตัดสินใจในการเล่น การแก้ไขสถานการณ์ในยามคับขัน รวมถึง การจัดการด้านสภาวะจิตใจที่มีความกลัว ตื่นเต้น และ เกร็ง ประหม่า ไม่ได้</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>พัชรินทร์ ต้องใช้ความอดทน ความพยายามอย่างยากลำบากกับการฝึกซ้อม และ การแข่งขันที่มีแต่แพ้กับแพ้อยู่เกือบ 5 ปี จนในที่สุดความพยายาม ความทุ่มเทต่างๆก็มาสัมฤทธิ์ผลในปี 2017 ที่เธอถือว่าเป็น "ปีทอง" สำหรับการเล่นเทนนิสของตัวเอง</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>เพราะนอกจากในปีดังกล่าว เธอจะสามารถคว้า "แชมป์" ไอทีเอฟ เวิลด์ ทัวร์ ระดับ 15,000 เหรียญสหรัฐ ได้ 2 รายการแล้ว ยังได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทน"ทีมชาติ" ไปแข่งขันเทนนิสในกีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่ไต้หวัน และ เอเชียนอินดอร์แอนด์มาร์เชียลอาร์ตเกมส์ ที่เติร์กเมนิสถาน ซึ่งการแข่งขันในนามทีมชาติทั้ง 2 รายการนี้ ก็สามารถสร้างผลงานคว้าเหรียญรางวัลมาครองได้ด้วย</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลก ที่ไต้หวัน พัชรินทร์ คว้ามาได้ 1 เหรียญเงินทีมหญิง และ 1 เหรียญทองแดงหญิงเดี่ยว ขณะที่ เอเชียนอินดอร์ฯ คว้ามาได้ 1 เหรียญทองแดง หญิงเดี่ยว <br>"ดีใจและภูมิใจมากกับผลงานในปีนั้น เพราะมันเป็นบทพิสูจน์ให้ตัวเองว่า ถ้าเราขยัน มุ่งมั่น อดทน และพยายามให้หนัก ความสำเร็จก็จะเกิดขึ้น แม้เราจะมีท้อบ้างแต่หนูก็ไม่ยอมถอย ความสำเร็จที่เกิดขึ้นทำให้หนูรู้ว่า สิ่งที่ได้ทำมามันไม่สูญเปล่า หนูทำได้ และหนูจะต้องทำต่อไปให้ได้ดียิ่งขึ้นแน่นอน"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>ในปี 2018 พัชรินทร์ ยังไม่หยุดพัฒนาความสามารถและขยันหาประสบการณ์จากการแข่งขันให้ตัวเองมากขึ้น ซึ่งปีนี้เธอยังสามารถคว้าแชมป์อาชีพระดับ ไอทีเอฟ 15,000 เหรียญสหรัฐ เพิ่มให้ตัวเองอีก 1 รายการ นอกจากนั้นก็ยังมีโอกาสได้เข้าร่วมทีมชาติชุด เฟดคัพ และได้สร้างผลงานการแข่งขันในระดับประเทศอยู่บ้าง และปีต่อมา พัชรินทร์ สามารถกลับมาร่วมทีมชาติอีกครั้งในชุด ซีเกมส์ ครั้งที่ 30 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ พร้อมกับสร้างผลงานคว้า 2 เหรียญทองแดง จากคู่ผสม และ หญิงคู่</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>จากผลงานในทีมชาติที่คว้าเหรียญทองแดงมาได้ตลอดจนถูกตั้งฉายาว่า "เจ้าแม่เหรียญทองแดง" นี่เอง ที่ทำให้ พัชรินทร์ ตั้งเป้าหมายให้ตัวเองอย่างแรงกล้าว่า เธอจะต้อง ติดทีมชาติชุดซีเกมส์ ครั้งที่ 31 ที่เวียดนามจะเป็นเจ้าภาพ เพื่อจะ "ล้างอาถรรพ์" สลัดคำว่า "เจ้าแม่เหรียญทองแดง" ออกจากตัวเองให้ได้</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"พอสมาคมฯ เปิดให้คัดทีมชาติชุดซีเกมส์หนูรีบสมัครเลย หนูตั้งใจมากกับรายการนี้ เพราะหนูอยากติดซีเกมส์ อยากไปแข่งเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เหรียญทอง คือ เป้าหมายเดียวที่หนูอยากได้ และต้องทำให้ได้ เพื่อจะล้างอาถรรพ์ให้ตัวเอง หนูไม่อยากได้เหรียญทองแดงอีกแล้ว"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>ขณะที่อนาคตในการเล่นเทนนิสอาชีพ พัชรินทร์ บอกว่า ความฝันอยากเข้าท็อป 100 ของโลกยังมีอยู่ในใจเสมอ แม้จะรู้ว่าโอกาสอาจจะเกิดขึ้นได้ยาก แต่อนาคตข้างหน้าเป็นสิ่งที่ยังมาไม่ถึง และไม่มีใครรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่การได้วางแผนและตั้งเป้าหมายก็เปรียบเสมือนการกำหนดเส้นทางให้ตัวเองก้าวเดินและรู้จักหน้าที่ของตัวเอง</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"หนูไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร หนูรู้แค่เพียงว่าที่หนูมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะเทนนิส รู้ว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิด เทนนิส นอกจากสร้างรายได้ให้หนูแล้วยังทำให้หนูเป็นคนมีวินัย รู้จักมารยาทในการอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคม ทำให้หนูเข้มแข็ง มีความอดทน รู้จักวางแผนชีวิต และหนูจะยังทำต่อไป"</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>"หนูเริ่มต้นจากศูนย์ ใช้เงินทุนของแม่ ไม่มีสปอนเซอร์เข้ามาสนับสนุนแต่หนูก็สู้ ลุยไปกับเทนนิส แม้วันนี้จะยังไปไม่ถึงเป้าหมาย แต่หนูก็คิดว่า มันคุ้มค่ามากกับสิ่งที่เสียไป" <br>การเปลี่ยนจากสิ่งที่ขาดมาเป็นการลุกขึ้นสู้ด้วยตัวเอง ทำให้ พัชรินทร์ ยังไม่หยุดที่จะฝัน ไม่รู้สึกท้อเวลาพบเจออุปสรรค เพราะเธอผ่านความยากลำบากทุกอย่างมาหมดแล้ว <br>และ พัชรินทร์ เชื่อว่าด้วยพรแสวงนี่เองที่จะเป็นกุญแจนำทางให้ทุกย่างก้าวนับจากนี้จะยิ่งแข็งแกร่งมากพอที่จะพาไปสู่ความสำเร็จมากยิ่งขึ้น</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>.......................................<br></p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:paragraph -->
<p>ประวัติ :ชื่อ : พัชรินทร์ ชีพชาญเดช (อีฟ)<br>วันเกิด : 13 ธันวาคม 2537 (อายุ 27 ปี)<br>ภูมิลำเนา : จ.ขอนแก่น<br>คุณพ่อชื่อ : นายดุสิต ชีพชาญเดช<br>คุณแม่ชื่อ : จินตนา ไชยสังข์<br>พี่น้อง : 1 คน (พี่สาว)<br>การศึกษา : ปริญญาตรีมหาลัยวิทยาลัยทองสุข<br>เริ่มเล่นเทนนิส : อายุ 9 ขวบ<br>โค้ชคนแรก : นายสุรศักดิ์ ชีพชาญเดช<br>โค้ชปัจจุบัน : นายวัชรพงษ์ เอี่ยมละออ<br>สไตล์การเล่น : Agressive baseliner<br>ผลงานที่ผ่านมา : แชมป์เทนนิสอาชีพหญิง ไอทีเอฟ เวิลด์ ทัวร์ 15,000 เหรียญสหรัฐ 3 รายการ, 1เงิน, 1ทองแดงกีฬามหาลัยวิทยาลัยโลก ที่ไต้หวัน, 2 ทองแดง ซีเกมส์ ครั้งที่ 30 ที่ฟิลิปปินส์, 1ทองแดง เอเชียนอินดอร์แอนด์มาร์เชียลอาร์ตเกมส์ ที่เติร์กเมนิสถาน<br>ติดทีมซีเกมส์ : ครั้งที่ 2<br>เป้าหมายซีเกมส์ : เหรียญทอง<br>เป้าหมายเทนนิสอาชีพ : ท็อป 100</p>
<!-- /wp:paragraph -->

<!-- wp:image {"id":27516,"sizeSlug":"large","linkDestination":"none"} -->
<figure class="wp-block-image size-large"><img src="https://www.bucket.cloudaccess9.com/ltatorg/2021/06/201804454_4274238999265702_2285007169077420505_n-1024x806.jpg" alt="" class="wp-image-27516"/></figure>
<!-- /wp:image -->